Και μετά σου λένε...

...έλα δεν είναι τίποτα, περνάει.
Στα μούτρα σου που περνάει. Δεν περνάει. Και δε θα περάσει. Εμπέδωσέ το.
Σήμερα, λοιπόν, θα μιλήσουμε για λουλούδια.
Ωραία τα λουλούδια (τα περισσότερα), αρμονικά (τα περισσότερα), μυρίζουν ωραία (τα περισσότερα). Τα περισσότερα. Να μη ξεχνάμε και τα ηλίθια, σαν τη μιμόζα στην οποία είμαι αλλεργική. Και τα κόκκινα τριαντάφυλλα. Πόσο τα μισώ. Τέλος πάντων.
Τα λουλούδια συμβολίζουν διαφορετικά πράγματα το καθένα. Αλλά ποιος θέλει μια συνηθισμένη ανάρτηση για λουλούδια; Όποιος και να θέλει και να το διαβάζει αυτό, ας φύγει. Δεν πρόκειται να συμβεί εδώ.
*Βαθιά ανάσα*
Πρώτο λουλούδι : Το γιασεμί . Περίεργο πραγματάκι αυτό, να το κοιτάξετε. Μυρίζει όμορφα, μαγεύει. Μικρό, λιτό, χαριτωμένο. Μπορεί και σκαρφαλώνει παντού, φτάνει στα πιο απίθανα μέρη. Κερδίζει εύκολα έδαφος, όπου κι αν φυτευτεί. Κι άντε μετά να το ξεχάσεις.
Δεύτερο λουλούδι : Το τριαντάφυλλο. Όχι το οποιοδήποτε όμως.  Το μπλε τριαντάφυλλο.  Ασυνήθιστο θέαμα. Υπέροχο χρώμα, γαλήνιο. Μυρωδιά μεθυστική. Καταραμένη νοσταλγία.
Τρίτο λουλούδι : Το ηλιοτρόπιο. Ω υπέροχο τεράστιο φυτό που μας δίνεις τα υπέροχα σποράκια! Νομίζω πως ήταν το πρώτο λουλούδι που μου έκανε πραγματική εντύπωση. Είχαμε τόσα στην αυλή μας, ηλιοτρόπιο ποτέ! Όταν λοιπόν το είδα στον αγρό (μικρό παιδάκι, 3-4 χρονών), ένα τεράστιο, επιβλητικό, μα συνάμα χαμογελαστό και πανέμορφο, λουλούδι, δεν μπόρεσα παρά να το αγαπήσω. Είναι χαρά, διάθεση για ζωή. Ένα μεγάλο χαμόγελο που ακτινοβολεί για όλους. Και δεν μπορείς παρά να το κοιτάς.
Τέταρτο λουλούδι : Η ελιά. Αιωνιότητα, σιγουριά. Υπόσχεση πως όλα θα είναι εντάξει, όλα θα παραμείνουν σταθερά. Μια σταθερότητα που δε μοιάζει με έλος. Όχι, όχι, κάθε άλλο. Είναι ο ήρεμος άνεμος. Ξέρεις ότι άλλο θα πάνε καλά.
Πέμπτο και τελευταίο λουλούδι για σήμερα : Η μιμόζα. Που να μαραθεί και να μην ξανανθίσει πουθενά κοντά μου.

Είχατε την επιλογή να μη διαβάσετε τίποτα απ' αυτά. ^__^

Αριθμοί.

Πάντα ήμουν καλή με τους αριθμούς, είναι η αλήθεια... Τους αγαπώ, μου αρέσει να τους προσθέτω, να τους αφαιρώ, να τους πολλαπλασιάζω... Μόνο η διαίρεση δε μου αρέσει, σαν να τους κόβω σε κομμάτια...
Ο κάθε αριθμός είναι μοναδικός. Έχει το δικό του χρώμα, τη δική του σημασία. Το 1 είναι κίτρινο, συμβολίζει την οντότητα. Το 2 είναι λευκό, συμβολίζει τη συνύπαρξη , το 3 γαλάζιο και παριστάνει την ομάδα... Το 4 είναι κι αυτό κίτρινο, έχει τη θέση της παρέας, ενώ το 5 είναι καφέ και είναι ένας αριθμός λειψός... Το 6 είναι γκρι, είναι ο αριθμός της οικογένειας. Και πάει λέγοντας...
Όσο όμως κι αν αγαπώ τους αριθμούς, το σιχαίνομαι όταν όλα αποκτούν ένα νούμερο. Ο Σεπτέμβρης είναι το 9, εγώ το 44, η κοπέλα στα αριστερά το 5.
Αξίζω για x+5, αξίζεις για y+5.
Είμαι ο αριθμός b+5 στην κατάσταση, είσαι ο αριθμός d-12.
Το χρώμα της μπλούζας μου είναι 240, της δικής σου 757.
Είμαι καταχωρημένη στο κινητό ως επαφή #34, εσύ ως #23.
Ο ελεύθερός μου χρόνος είναι 2, ο δικός σου 3.
Το γιασεμί είναι το νούμερο 8, τα κίτρινα τριαντάφυλλα είναι το 5, τα κόκκινα το 4 και τα μπλε το 12. Τα λευκά είναι το 0, η αρχή.
Η άσκηση που λύνω είναι το νούμερο 76, η παράγραφος που διαβάζω το ίδιο, το δε βιβλίο έχει το νούμερο 5578. Η σελίδα είναι ο αριθμός 89.
Ο έρωτας είναι το 14, το λουλούδι απέναντι είναι το 3 από τα αριστερά, μα ταυτόχρονα το 5 από τα δεξιά.
Η σημερινή ημέρα είναι το νούμερο 5, η κλήση το νούμερο 19.
Τελικά αναρωτιέμαι για το πόσο καλοί είναι πλέον οι αριθμοί...

Randomness V

Το ότι στις 2 και κάτι το βράδυ, μέσα σε μια βρώμικη και σχεδόν άδεια πόλη θα άκουγα τα πουλιά στα δέντρα να κελαηδούν δεν το είχα φανταστεί ποτέ μου... :)















Far over the Misty Mountains rise
Leave us standing upon the heights
What was before, we see once more
Our kingdom a distant light
Fiery mountain beneath the moon
The words unspoken, we’ll be there soon
For home a song that echoes on
And all who find us will know the tune

Some folk we never forget
Some kind we never forgive
Haven’t seen the back of us yet
We’ll fight as long as we live
All eyes on the hidden door
To the Lonely Mountain borne
We’ll ride in the gathering storm
Until we get our long-forgotten gold

We lay under the Misty Mountains cold
In slumbers deep and dreams of gold
We must awake, our lives to make
And in the darkness a torch we hold
From long ago when lanterns burned
Till this day our hearts have yearned
Her fate unknown the Arkenstone
What was stolen must be returned
We must awake and make the day
To find a song for heart and soul

Some folk we never forget
Some kind we never forgive
Haven’t seen the end of it yet
We’ll fight as long as we live
All eyes on the hidden door
To the Lonely Mountain borne
We’ll ride in the gathering storm
Until we get our long-forgotten gold
Far away from Misty Mountains cold.

Nod!

No, it's okay. You can nod, cause it's true. I am insane. Nod! 

-Lisbeth Salander

Yep, I'm fucking insane. Και γιατί όχι; 

Πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί ένας άνθρωπος που κάθεται επί ΧΡΟΝΙΑ και περιμένει και ελπίζει και εύχεται να πάνε όλα καλά και στο τέλος μέσα σε μία μόνο στιγμή βλέπει τα όνειρά του να γκρεμίζονται; Πέρα από μεγάλο κορόιδο (για να το θέσω ευγενικά) , διότι περίμενε τόσα χρόνια, μόνο παράφρων μπορεί να είναι.

Και λογικό είναι να τρελαίνεται κάποιος με την όλη υπόθεση. Διότι περιμένει και περιμένει και περιμένει και καταστρέφεται και κάτι τρέχει στα γύφτικα.  Γιατί κανείς δεν ενδιαφέρεται. Γιατί όπως συμφωνήσαμε με τον Β., τον Χ. και την Τ. η ζωή ήταν μια άδικη σκύλα. Πρόσφατα όμως πήρε προαγωγή σε πουτάνα.

Είναι κομματάκι τραγικό πάντως, μα και παράξενο... Η ανησυχία την προηγούμενη ημέρα, χωρίς φυσικά να γνωρίζει κανείς τίποτα... Αυτή η υπερένταση... Πάνω - κάτω μέσα στο σπίτι, χτυπώντας τη ντουλάπα και πετώντας μαξιλάρια... Η υστερία χωρίς να 'χει συμβεί τίποτα... Σε κάνει να αναρωτιέσαι... Και να χαίρεσαι που δεν υπάρχει κανείς στο σπίτι να δει αυτό το χάλι... Και μετά να νιώθεις την απόλυτη ευτυχία όταν σου λένε πως την επόμενη μέρα θα φύγεις, έστω και για λίγες ώρες, γιατί θα γλιτώσεις από την τρέλα, θα ξεφύγεις, θα πας στο μέρος που νιώθεις καλά...

Αλλά τι να σου κάνει. Επιστρέφεις. Και επιστρέφουν όλα μαζί σου.
Το άγχος πριν αρχίσει η χρονιά, η ανησυχία για το τι θα γίνει σε λίγες μέρες,η υπερένταση,  η τρέλα, η παράνοια, η παραφροσύνη...

Όμορφα πράγματα, έτσι, για να τελειώσει καλά ο μήνας και να μπει ωραία ο επόμενος.

Το χειρότερο φυσικά είναι πως όλα αυτά συμβαίνουν ενώ εσύ υποτίθεται πως γιορτάζεις και χαίρεσαι. Ενώ στην πραγματικότητα θέλεις να πεις σε όλους να πάνε να πηδηχτούν, χωρίς να φταίνε φυσικά, απλά επειδή είχες προγραμματίσει μερικά ψιλοπραγματάκια - όση απ' τη ζωή σου μπορούσες να σκεφτείς από τώρα δηλαδή- και σου χάλασαν τα σχέδια.

Μωρέ δε γαμιέται, κάθε εμπόδιο για καλό.

It feels great to have my old, mental self back. Just fucking great. 

 Εντελώς ξέμπαρκο και άκυρο το τραγουδάκι, αλλά δεν πειράζει!

 I follow my heart
I follow my heart

Espera - I need to talk to you
Me cema - girl you know it´s true
Candela - you´re the one for me
Your love made me a believer!
Quisiera - another night of love
Entera - I wanna have it all
Candela - so come and get your love
Ven toma mi gazolina

Pozwól mi dotknac choc rak
Zloze w nich prosbe by spotkal sie wzrok
Wbije w twe oczy namietnosc I chec
Dotre do serca czy chcesz?

Posluchaj dzis serca w nim milosc sie tli
Wyprosi okrutna samotnosc za drzwi
Niech obydwa zaplona nie zgasi ich nikt
Podazaj za sercem, od dzis, jestem w nim

Espera - I need to talk to you
Me cema - girl you know it´s true
Candela - you´re the one for me
Your love made me a believer!
Quisiera - another night of love
Entera - I wanna have it all
Candela - so come and get your love
Ven toma mi gazolina

Po prostu badz, przytul jak nikt
Az serca kiedys przestana nam bic
To co zostanie to milosc bo wiem
Ze smierc nie wie czym milosc jest

A w sercu jak w sercu, w nim milosc sie tli
Zaufaj mu zawsze, dla Ciebie chce bic
A plonie w nim milosc po kres naszych dni
Bo dzieki niej wiecznie, gdzie ja tam I Ty

I follow my heart and one day I'll confide
The way that I fell about you by my side
Let me be with you now I know it's allright
To follow my heart cause our love is the light


PS. Να δείτε το trainspotting!

Randomness IV - 刻まれる音 και γκρίνια.

桜の花はいつ開く？山のお里にいつ開く？

桜の花はいつ匂う？笑う七の子遊ぶ頃。

桜の花はいつ踊る？歌う七の子眠る頃。

桜の花はいつ朽ちる？死んだ七の子昇る頃。

 

 Άμα έχω κάνει λάθος κάπου να μου το πείτε.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Είμαι σίγουρη πως φέτος είναι η χειρότερη χρονιά. Επίσης, είμαι σίγουρη πως νιώθω ευτυχισμένη που τελειώνει. Τα νεύρα μου δεν αντέχουν άλλο. Από τα μαθήματα και τα 12ωρα που λείπω από το σπίτι, έχουν γίνει χάλια.
Το αρνητικό της υπόθεσης δεν είναι πως έχω νεύρα ή πως διαβάζω ή πως λείπω. Αρνητικός είναι ο συνδυασμός όλων αυτών και το ξέσπασμα πάνω στον υπόλοιπο κόσμο, με τρανό παράδειγμα τη προχθεσινή ημέρα.
Τ: Τι έχεις;
Ε: Τίποτα. Απλά αυτή τη στιγμή δε θα με χαλούσε καθόλου αν άνοιγε μια μαύρη τρύπα και πέφτατε όλοι όσο πιο μέσα στην κόλαση γίνεται.
Μ: *περιπαιχτικά* Θα ένιωθες μοναξιά μετά. :Ρ
Ε: *άψυχο ύφος*

I know that I'm going a bit too far, I know that I'm overdoing it, I know that I push myself too much, but I cannot help it.
Το θέμα είναι κυρίως πως δεν ξέρω που θέλω να περάσω. Και από αυτήν την ανασφάλεια πηγάζουν όλα.
Ξέρω πως έχω μυαλό, ξέρω πως έχω δυνατότητες, ξέρω πως αν θελήσω να πιάσω μια καλή σχολή την έχω στο τσεπάκι, ΤΟ Ξ-Ε-Ρ-Ω.
Αλλά δε θέλω να γίνω καθηγήτρια, δε θέλω να γίνω δικηγόρος, δε θέλω να γίνω υπάλληλος ενός βαρετού γραφείου και να μισήσω τη ζωή μου.
Θέλω να ταξιδέψω, θέλω να μάθω, θέλω να γνωρίσω κόσμο, ιδεολογίες, ανθρώπους.
Δε μπορώ να με φανταστώ κλεισμένη σε 4 τοίχους.

Πφ, δεν έχω ιδέα τι θα κάνω....

Donnez-moi une suite au Ritz, je n'en veux pas

Des bijoux de chez Chanel, je n'en veux pas

Donnez-moi une limousine, j'en ferais quoi ?

Offrez-moi du personnel, j'en ferais quoi ?

Un manoir à Neufchatel, ce n'est pas pour moi

Offrez-moi la Tour Eiffel, j'en ferais quoi ?

Je veux de l'amour, de la joie, de la bonne humeur

Ce n'est pas votre argent qui fera mon bonheur

Moi je veux crever la main sur le coeur

Allons ensemble, découvrir ma liberté

Oubliez donc tous vos clichés

Bienvenue dans ma réalité

J'en ai marre de vos bonnes manières, c'est trop pour moi

Moi je mange avec les mains et je suis comme ça

Je parle fort et je suis franche, excusez-moi

Finie l'hypocrisie, moi je me casse de là

J'en ai marre des langues de bois

Regardez-moi, de toute manière je vous en veux pas et je suis comme ça !

Je veux de l'amour, de la joie, de la bonne humeur

Ce n'est pas votre argent qui fera mon bonheur

Moi je veux crever la main sur le coeur

Allons ensemble, découvrir ma liberté

Oubliez donc tous vos clichés

Bienvenue dans ma réalité 

Το Άρωμα

Ιανουάριος.
Κρύο.
Αέρας.
Βροχή.
Ήλιος.

-Θα πάμε για φαΐ μετά;
-Έχω δουλειά αμέσως μετά. Συγγνώμη, κατάλαβες. Πάμε την Πέμπτη όμως, ναι;
-Έγινε, έγινε. Πάμε όμως να πάρουμε κάτι και μετά να πάει η κάθε μία στα δικά της.

Περπατάμε γρήγορα στο δρόμο, εγώ επειδή βιάζομαι, εκείνη χαμογελώντας δίπλα μου, ενώ πηγαίνει πιο γρήγορα από εμένα, θέλοντας να με κάνει να επιταχύνω ακόμη περισσότερο. Μιλάμε, όπως κάθε μέρα, φτάνουμε στο γνωστό μέρος και αγοράζουμε κάτι. Τρέχοντας σχεδόν φτάνουμε στη γνωστή διάβαση, αγκαλιάζουμε η μία την άλλη και πάμε προς αντίθετες κατευθύνσεις.
Προσπαθώ να φτάσω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Ή μάλλον, προσπαθώ να φτάσω σε εσένα όσο πιο γρήγορα μπορώ. Επειδή θέλω να δω αυτά τα μάτια και το συγκεκριμένο συγκρατημένο χαμόγελο. Αν και δε θα έπρεπε να επιθυμώ κάτι τέτοιο.
Και αναρωτιέμαι αν έφτασες, αν το ξέχασες, αν καθυστέρησες, αν άργησα εγώ και σε άφησα να περιμένεις, αν, αν, αν.
Σχεδόν τρέχω για να φτάσω πιο νωρίς από ότι είπαμε, για να σε δω περισσότερο. Έστω και λίγο περισσότερο. Και πριν φτάσω, σε βλέπω εκεί. Να κάθεσαι και να κοιτάζεις κάτι σημειώσεις. Και όσο πιο πολύ πλησιάζω προς το μέρος σου, τόσο πιο έντονο γίνεται το άρωμα. Το γνωστό, πλέον, άρωμα, που μπορώ να αναγνωρίσω παντού. Που έχω συνδυάσει με εσένα. Ένα άρωμα που με καθησυχάζει, ξυπνώντας παράλληλα όλες τις αισθήσεις μου. Ένα άρωμα που με κάνει να ρίχνω κάθε άμυνα που υπάρχει γύρω μου. Επειδή απλούστατα αυτό το άρωμα είναι... εσύ.

-Άργησα; ρωτάω ανήσυχη. Δεν ήθελα να αργήσω ούτε δευτερόλεπτο. Δεν ήθελα να χάσω ούτε δευτερόλεπτο.
-Καθόλου, νωρίς ήρθες. Θέλεις να πάρεις μια ανάσα; Ηρεμία. Μα πόσο γνώριμο αυτό το μέρος... Και αυτό το άρωμα...
-Όχι, εντάξει είμαι. απαντάω. Γιατί τώρα είμαι εντάξει. Τώρα είμαι εδώ.

Και ξεκινάμε. Αρχίζεις να μιλάς, να εξηγείς και που και που να γελάς. Συγκρατημένα πάντα, δε μπορείς να παρασυρθείς από τίποτα. Δε στο επιτρέπεις. Αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα. Όχι τώρα.

-Καταλαβαίνεις τι εννοώ;
-Ναι, λογικό μου φαίνεται. 


Και ναι, πραγματικά φαίνεται λογικό και πραγματικά καταλαβαίνω, αλλά λυπάμαι, αδυνατώ να σε προσέξω όταν είσαι τόσο κοντά. Όταν αυτά τα μάτια κοιτάζουν μόνο εμένα. Όταν ξέρω ότι με κοιτάζουν, ακόμα και όταν κοιτάζω αλλού. Όταν αυτό το άρωμα βρίσκεται παντού.

Η ώρα πέρασε, ο χρόνος έληξε. Τώρα περιμένω. Μόνο αυτό μπορώ να κάνω. Δεν υπάρχει και άλλη επιλογή.

Ωστόσο το άρωμα παραμένει. Στα ρούχα μου, στα μαλλιά μου, στα πράγματά μου, σε οτιδήποτε ήταν έστω και για λίγο δίπλα σε εσένα.


Γιατί είναι αυτό το άρωμα.

It breaks my heart ‘cause I know you’re the one for me

Don’t you feel sad there never was a story 

Obviously it'll never be

You will never know

I will never show

What I feel 

What I need from you no

You will never know

I will never show

What I feel 

What I need from you

With every smile comes my reality irony

You won’t find out what has been killing me

Can’t you see me, can’t you see?

You will never know

I will never show

What I feel 

What I need from you no

You will never know

I will never show

What I feel 

What I need from you

No no no no you will never know

I will never show

What I feel 

What I need from you no

No no no no you'll never know

No no no no you'll never know

No no no no

Love me love me love me love me no

You will never know

I will never show no no no

What I feel 

What I need from you no no no

You will never know

I will never show no no no

What I feel 

What I feel

What I feel

What I need

What I need from you no.

Θέμα Έκθεσης.

 

Hi! ^^

Χθες κατά τις 3 και κάτι το μεσημέρι ενώ έκανα έκθεση με την καθηγήτρια των αγγλικών μου πέσαμε πάνω σε ένα θέμα που πιστεύω πως αξίζει να συζητηθεί.

Σε γενικά πλαίσια έλεγε πως όλα τα σχολεία πρέπει να διδάσκονται την ίδια ακριβώς ύλη (καλά μέχρι εδώ) και να γράφουν τα ίδια ακριβώς διαγωνίσματα. Να μην είναι ούτε λέξη διαφορετική.
Επειδή όμως ήταν δείγμα έκθεσης , είχε μερικά υπέρ και μερικά κατά.

Τα υπέρ :
1) Οι μαθητές θα εξετάζονται στην ίδια ύλη, άρα θα έχουν όλοι το ίδιο επίπεδο.
2) Οι μαθητές θα βαθμολογούνται στα ίδια πλαίσια.
3) Κάθε στιγμή ένας μαθητής θα μπορεί αυτόματα να συγκρίνει τον εαυτό του με όποιον άλλο μαθητή της χώρας θέλει και να ξέρει πως είναι καλύτερος (αν όντως είναι).

Τα κατά :
1) Οι μαθητές δεν έχουν περιθώρια να αναπτύξουν τη σκέψη και τη δημιουργικότητά τους, εφ' όσον μένουν απλά στο πρόγραμμα του Υπουργείου.
2) Οι μαθητές θα παραμελήσουν άλλα μαθήματα και θα δώσουν βάση μόνο σε αυτά που χρειάζονται για τις εξετάσεις τους.
3) Το γενικό θέμα των τυποποιημένων εξετάσεων και του ανταγωνισμού με όλα τα παιδιά της χώρας θα έχει ως αποτέλεσμα αρκετό άγχος.

Και τώρα η προσωπική μου άποψη.


Σχετικά με τα υπέρ : 
1) Οι μαθητές ενός τμήμας εξετάζονται στην ίδια ύλη, αφού έχουν τον ίδιο καθηγητή, τα ίδια βιβλία, τις ίδιες σημειώσεις και τις ίδιες ασκήσεις. Όμως και πάλι δεν έχουν το ίδιο επίπεδο. Από τη στιγμή που αυτό δεν εφαρμόζεται σε μια μικρή ομάδα παιδιών πως θα εφαρμοστεί σε ολόκληρη τη χώρα;

2) Ας σοβαρευτούμε. Ορισμένοι καθηγητές έχουν ως αρχή τους να μη βάζουν πάνω από 17 , ενώ ο χειρότερος βαθμός που βάζουν κάποιοι άλλοι είναι το 18 (έχω εμπειρίες και από τους δύο τύπους καθηγητών). Δεν έχει σχέση μόνο το διαγώνισμα, αλλά ο καθηγητής που βαθμολογεί.

3) Ποιο θα είναι το νόημα αυτής τις σύγκρισης και του ανταγωνισμού; Δεν καταλαβαίνω καν γιατί είναι στα υπέρ. Δηλαδή δεν έχουμε τι να κάνουμε, ας βάλουμε τους μαθητές να κοιτάνε τι έγραψε ο ένας στο Ηράκλειο και τι ο άλλος στην Αλεξανδρούπολη. (Αναφέρω ως παράδειγμα αυτές τις πόλεις επειδή η απόσταση μεταξύ τους είναι αρκετά μεγάλη).

Σχετικά με τα κατά :
1) Αυτό είναι σωστό. Πάρτε για παράδειγμα το μάθημα των Κειμένων. Πέρυσι κάναμε μόνο ανάλυση του κειμένου (τι βαρετό...) και για εργασία είχαμε τις ασκήσεις του βιβλίου. Φέτος (αν και τα κείμενα της Α' Λυκείου δεν είναι και τα πιο εύθυμα) παίξαμε θέατρο μέσα στην τάξη, μετατρέψαμε το ποίημα σε ταινία και σε πεζό. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ προσωπικά το προτιμώ.
Επίσης, τα Θρησκευτικά πάντα τα μισούσα ως μάθημα. Ένιωθα πως η καθηγήτρια ώρες ώρες προσπαθούσε να μας κάνει πλύση εγκεφάλου την ώρα του μαθήματός της. Η καθηγήτρια που έχω τώρα εκτός απ' τ' ότι δεν είναι κολλημένη με τη θρησκεία όπως η προηγούμενη , μας λέει να φέρνουμε πληροφορίες για διάφορα θέματα, κάνει το μάθημα ποιο διασκεδαστικό μέσα από διάλογο και διάφορες πλάκες. Αυτό όμως δεν πάει να πει πως ξεχνάει το μάθημα. Με αυτόν τον τρόπο μας κάνει να συμμετέχουμε και να σκεφτόμαστε.

2) Εδώ δε χρειάζεται ανάλυση. Μόνο ένα απλό παράδειγμα. Ποιος έδεινε περισσότερη βάση στη Μουσική και τα Καλλιτεχνικά του Γυμνασίου, απ' ότι στα Μαθηματικά και τη Βιολογία που γράφουμε εξετάσεις; Το ίδιο θα γινόταν και αν ξέραμε πως θα γράψουμε πάνω σε συγκεκριμένα κεφάλαια από την αρχή της χρονιάς.

3) Χμ... Με το τελευταίο ούτε διαφωνώ, ούτε συμφωνώ. Κάπου στη μέση.
Υπάρχει μια ομάδα μαθητών που αγχώνεται με το παραμικρό. Μέχρι και με ένα απλό τεστ , λόγω του ανταγωνισμού μέσα στην τάξη. Αυτοί οι μαθητές θα πάθαιναν εγκεφαλικό από το άγχος τους αν ήξεραν πως ανταγωνίζονται όλους τους μαθητές της χώρας. Η άλλη ομάδα είναι εκείνοι που πάνε να γράψουν χωρίς άγχος (τους ζηλεύω λίγο. Μόνο στις εξετάσεις των Αγγλικών είμαι έτσι) και η τελευταία εκείνοι που πάνε να γράψουν επειδή απλά πρέπει να πάνε.

Τώρα περιμένω τη δική σας άποψη. ^^

 

Four years you think for sure
That’s all you’ve got to endure
All the total dicks
All the stuck up chicks
So superficial, so immature
Then when you graduate
You take a look around and you say HEY WAIT
This is the same as where I just came from
I thought it was over
Aw that’s just great

The whole damn world is just as obsessed
With who‘s the best dressed and who‘s having sex,
Who‘s got the money, who gets the honeys,
Who‘s kinda cute and who‘s just a mess
And you still don’t have the right look
And you don’t have the right friends
Nothing changes but the faces, the names, and the trends
High school never ends

Check out the popular kids
You’ll never guess what Jessica did
How did Mary Kate lose all that weight
And Katie had a baby so I guess Tom’s straight
And the only thing that matters
Is climbing up that social ladder
Still care about your hair and the car you drive
Doesn’t matter if you’re sixteen or thirty-five

Reese Witherspoon,
She’s the prom queen
Bill Gates,
Captain of the chess team
Jack Black, the clown
Brad Pitt, the quarterback
I’ve seen it all before
I want my money back

The whole damn world is just as obsessed
With who’s the best dressed and who’s having sex,
Who’s in the clubs and who’s on the drugs,
Who’s throwing up before they digest
And you still don’t have the right look
And you don’t have the right friends
And you’re still listen to the same shit you did back then
High school never ends

High school never ends

The whole damn world is just as obsessed
With who‘s the best dressed and who‘s having sex,
Who‘s got the money, who gets the honeys,
Who‘s kinda cute and who‘s just a mess
And I still don’t have the right look
And I still have the same three friends
And I’m pretty much the same as I was back then
High school never ends

High school never ends

High school never ends

Here we go again